شمارهٔ ۶۳۲

قافیه: یمبود۶ بیت

آمدی چون چشم روزن دیده بیخواب از تو شدهمچو گوهر خلوتم لبریز مهتاب از تو شد

برق حسنت مضطرب سازد دل فولاد رابی مروت! جوهر آیینه سیماب از تو شد

آتش است آتش، منه دست نوازش بر دلمبا وجود آنکه عمری پیش ازین آب از تو شد

عاشق آزاری به این حد شیوهٔ خوبان نبودجای من در نازنینان این ادا باب از تو شد

رفتی و رنگ رخم دیشب سبک خیز از تو بودآمدی و بخت غیر امشب گرانخواب از تو شد

اینقدرها شکوه از سودای عشق او چرا؟نیم نازی کرده ای نقصان و داراب از تو شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و تأثیرات آن بر روح و جان عاشق است. شاعر از بی‌خوابی و پریشانی ناشی از معشوق صحبت می‌کند و حس زیبایی و نورانی بودن معشوق را توصیف می‌کند. او می‌گوید که محبت معشوق همچون آتش است و هرچند درد و رنج می‌آورد، اما نمی‌تواند از آن دست بردارد. شاعر همچنین به رنج و آزار عاشقانه اشاره می‌کند و از غم دوری و تبعات آن می‌نالد. در نهایت، سوال می‌کند که چرا باید از عشق شکایت کرد وقتی که زیبایی و ناز معشوق، همواره در یاد است.