شمارهٔ ۶۲۴
قافیه: ارنهانمیدارند۵ بیت
از زمین و آسمان هرگز دلم آبی نخوردتر نمی گردد دماغ خواهشم زین صاف و درد
پاس خود کی می تواند اهل نخوت داشتنخویش را گم می کند آری به خود هر کس سپرد
ایمن است از دست انداز خزان حادثاتدر ره آزادگی چون سرو هر کس پا فشرد
دوش آن ماه تمام از روزنم طالع نشدتا سحرگه دیده ام بی او کواکب می شمرد
سود می گردد زیانها جمله در بازار اوهر که جویا خویش را در عشق بازی باخت، برد