شمارهٔ ۶۱۶ قافیه: انواکند۲ بیت زمی حسن فرنگش چون به فکر آب و رنگ افتدچنان رخسارش افروزد که آتش در فرنگ افتد اگر زخم تو ننوازد مرا از گرمی آهمچنان کز نوک مژگان اشک پیکان از خدگ افتد