شمارهٔ ۵۸۴

قافیه: انبیتومیرود۴ بیت

بی تو دل در خوردن غم مرغ آتشخوار بوددر گلو ما را نفس چون ناله در منقار بود

پی به خود نابرده در تن پروری عمرت گذشتبود اگر گنجی نهان در زیر این دیوار بود

موجهٔ دریای رحمت در نظر آمد مراجنبش هر لب که در تکرار استغفار بود

توبه اش مقبول حق بی ذکر استغفار شدهر کرا شرم گنه مهر لب اظهار بود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت از دوری محبوبش غمگین است و دلش پر از درد و آتش است. او بیان می‌کند که نفسش مثل ناله‌ای در گلو مانده و عمرش را بی‌هدف سپری کرده است. شاعر به این نکته اشاره دارد که اگر گنجی درونش بود، آن را در زیر دیوارها پنهان کرده است. همچنین او به رحمت الهی اشاره می‌کند و می‌گوید که هر بار که تکرار طلب بخشش می‌کند، دریایی از رحمت در نظرش می‌آید. در نهایت، او به پیروی از احساس شرم از گناه و توبه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که توبه حقیقی نیازی به ذکر استغفار ندارد.