شمارهٔ ۵۵۲

قافیه: لماندماند۷ بیت

چو بیداد محبت بیش شد حاجت روا گرددکه دل را رخنه های سینه محراب دعا گردد

چو می از شیشهٔ واژون نگار ناز پروردمگر آید سوی من از ناز در هر گام واگردد

غبار غم زبس داریم بر رو گرد برخیزدگهی کز بیم خویش رنگ بر رخسار ما گردد

کمر بر خواری ارباب همت بسته چرخ دونبه آب روی مردان روز و شب این آسیا گردد

ببر از آرزو گر مدعای ترک خود داریکه این حاجت روا از فیض ترک مدعا گردد

چه بیباکانه بر می داری از عارض نقابت رامبادا زورقم طوفانی موج صفا گردد

چنان جویا ز بار کلفت خاطر بود سنگینکه تا آهم برون آید ز لب زنجیر پا گردد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ مشکلات و دغدغه‌هایی است که ناشی از محبت و عشق شدید است. شاعر به بیداد محبت اشاره می‌کند و می‌گوید که وقتی این محبت زیاد می‌شود، دل به دعا و نیاز به رحمت الهی متوسل می‌شود. او همچنین به احساسات متناقضی که در عشق تجربه می‌کند، اشاره می‌کند، از جمله غم و اضطراب. در ادامه، شاعر به ناپایداری دنیا و سختی‌های زندگی اشاره می‌کند و از قدرت و وسوسه‌های عشق سخن می‌گوید. او در نهایت به این نکته می‌رسد که برای رسیدن به آرزوها و نیازها، باید از خواسته‌های بی‌جا بگذرد و بر خود مسلط باشد.