شمارهٔ ۵۲۶
فلک تیغ ستم کی از من مهجور بردارد؟کجا از عاشقان زار دست زور بردارد؟
ز چشم اشک ندامت بسکه دردآلود می ریزدز سیلاب سرشکم بحر رحمت شور بردارد
دلم در خوردن خوناب غم زین پس نیندیشدنپرهیزد امید از خویش چون رنجور بردارد
ز بس گردیده پر شور شرارت جای ان داردکه طرح خانهٔ خود از دلت زنبور بردارد
دمی با خود برآ تا رستم دوران شوی جویاچو بگردد کمان حلقه از خود زور بردارد