شمارهٔ ۴۸
به خون دیدهٔ حسرت سر رشته اند مرازسوز عشق نکویان برشته اند مرا
ندیده رنگ رخم روی سرخیی هرگزخط جبین مگر از زر نوشته اند مرا
همیشه بسته لب از عیب مردمان باشمبرای بخیهٔ این زخم رشته اند مرا
جواب آن غزل «فکرت» است این جویا«چو صفحهٔ غلط از سر نوشته اند مرا»