شمارهٔ ۴۰۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: یرمیریزد۷ بیت

شور آمد آمد صد مدعا گردد بلنددر دل شب چون زلب نام خدا گردد بلند

قمری مستی ست پنداری به پرواز آمدهچون کف خاکستر ما بر هوا گردد بلند

صفحهٔ تصویر سازد پرده های گوش راچون به یاد عارضی فریاد ما گردد بلند

بی تو سرو آه از بالای ضعف پیکرمهمچو قد کودکان در سالها گردد بلند

سرو او چون جلوه پیرایی کند در صحن باغنخل را از هر ورق دست دعا گردد بلند

بر مآل کار خود غیر از کف افسوس نیستهر کجا بر عاجزی دست جفا گردد بلند

این به طور آن غزل جویا که خان فرموده اندگر زپای افتاده ای دست دعا گردد بلند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تصویرسازی‌های زیبا و استعاره‌ها به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او از شور و حالی می‌گوید که در دل شب و با یاد خدا ایجاد می‌شود و به نوعی از عشق و دل‌تنگی سخن می‌گوید. تصویر قمری که به پرواز آمده، نشان‌دهنده شادی و نشاط است، در حالی که حسرت و ضعف در غیاب محبوب، شاعر را به یاد دوران کودکی و بی‌گناهی می‌برد. در باغ، سرو نماد زیبایی و نخل نماد دعا و طلبی است که در دل دارد. شاعر به این نتیجه می‌رسد که در پایان کارش، تنها افسوس و اندوه باقی می‌ماند و در عین حال به جستجوی سلامتی و عشق ادامه می‌دهد، حتی اگر زمین‌خورده باشد.