شمارهٔ ۳۹۸

قافیه: د۷ بیت

با صفای سینه دایم توامانم همچو صبحنیست غیر از مهر جنسی بر دکانم همچو صبح

لب فروبستن مرا شد پردهٔ حسن کمالبی تو در جیب نفس دایم نهانم همچو صبح

بسکه سر تا پایم از بیداد او درهم شکستبر فلک رفته است گرد استخوانم همچو صبح

با دل خالی ز مهرم زندگی باشد حرامگرچه افزون از دو دم نبود زمانم همچو صبح

من که طفلی نمک پروردهٔ عشقم چه دورگر بود خورشید مغز استخوانم همچو صبح

من که شور عاشقی دارد چنین سرزنده امدر دم پیری زمهرت دل جوانم همچو صبح

برنتابد سینه صافی ها به جز صدق مقالنیست غیر از راست جویا بر زبانم همچو صبح

خلاصه

هوش مصنوعی: این قطعه شعری توصیفی از احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از جدایی است. شاعر در آن به زیبایی و لطافت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز جز عشق واقعی برای او ارزشمند نیست. او همچنین از شکست‌های روحی خود و تاثیر آن بر زندگی‌اش می‌گوید و تاکید می‌کند که زندگی بدون عشق برایش معنا ندارد. در انتها، شاعر به صداقت و راستگویی به عنوان آرمانی که باید در زندگی دنبال شود، اشاره می‌کند. حضور عشق در زندگی او مانند صبحی است که همواره روشنایی و گرمای دلنشین را به ارمغان می‌آورد.