شمارهٔ ۳۹۲

قافیه: اچوموج۵ بیت

پیوسته عشق درصدد خودنمایی استاین سرو و قمری و گل و بلبل بهانه ای است

شبهای وصل هر مژه برهم زدن مرابسیار دردناک تر از تازیانه ای است

ما بیدلان غریب دیار چمن نه ایمهر گل برای بلبل ما آشیانه ای است

در گرد سرمه حلقهٔ چشمش ز مردمکاز بهر صید طایر دل دام و دانه ای است

جویا ز خویشتن به طلب نقد مدعاکاین پیکر ضعیف طلسم خزانه ای است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و جاذبه‌های آن می‌پردازد. او از زیبایی‌های طبیعی چون سرو، قمری، گل و بلبل به عنوان نمادهایی برای عشق استفاده می‌کند. شاعر به درد و رنج‌های ناشی از جدایی در شب‌های وصال اشاره دارد و می‌گوید که این درد، به مراتب بیشتر از تازیانه است. او خود و دیگران را بی‌دلان غریب در سرزمین عشق می‌داند و می‌گوید هر گل برای بلبلش، مانند یک آشیانه است. همچنین به دام و دانه‌ای که برای صید دل وجود دارد، اشاره می‌کند و در نهایت از خویشتن خواهان طلب و توجه به درون خویش می‌شود، زیرا وجودش کم‌ارزش و به نوعی طلسمی از خزانه‌ای پنهان است.