شمارهٔ ۲۳۵

قافیه: امتاست۷ بیت

بسکه سر در صیدگاهش بر زمین افتاده استهر طرف چون نقش پا نقش جبین افتاده است

پیش ما باشد یکی پست و بلند روزگارنقش ما برخاسته تا بر زمین افتاده است

حلقه های دامنش از مژگان برگردیده استصید دل را آنکه در فکر کمین افتاده است

هست در جولانگه او جاده ها خط شعاعنقش پایش آفتابی بر زمین افتاده است

روشن است از توتیای گرد غربت دیده اششمع مجلس تاجدار از انگبین افتاده است

از غبار راهش آمد نکهت دود کباببسکه دلها در پی آن نازنین افتاده است

برنخیزد بعد از این جویا غبار از خاک هندبسکه آب روی مردان بر زمین افتاده است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و هوای دل شاعر و وضعیت جامعه می‌پردازد. شاعر به تصویر کشیدن دلتنگی و غم و اندوه می‌پردازد که از صیدگاه دل و عشق ناشی می‌شود. او به نحوی از فروریختن روزگار و نابرابری‌های زندگی سخن می‌گوید و به آثار ناامیدی و غم که بر قلب‌ها نشسته اشاره می‌کند. همچنین، به زیبایی و جذابیت فردی خاص اشاره می‌شود که دل‌های بسیاری را شیدا کرده، در حالی که غبار و درد و رنج نیز در این مسیر وجود دارد. شاعر در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که دیگر از خاک و غبار زندگی جستجو نکند، چرا که بسیاری از افراد بزرگ و صاحب‌نام دچار مصیبت و رنج شده‌اند.