شمارهٔ ۲۰۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: راست۶ بیت

شوخ و شنگی چون بت طناز من عالم نداشتچون پریزاد من این غمخانه یک آدم نداشت

در گرانجانی زحق بیگانه پای کم نداشتورنه هرگز از کسی نخچیر مطلب رم نداشت

از ریاضت کرده ام بیماری دل را علاججز گداز خویش زخم شیشه ام مرهم نداشت

بود دایم دست اقبال جوانمردان بلندبازوی پر قوت ارباب همت خم نداشت

سخت دیشب شیشه و پیمانه را برهم زدیمحتسب از حق نرنجی اینقدرها هم نداشت

کاوکاو عشق هر دم می زند نقشی دگربود دل جویا نگین ساده ای تا غم نداشت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف احساسات خود نسبت به عشق و غم می‌پردازد. او از زیبایی و طنازی معشوق خود سخن می‌گوید که هیچ‌کس مانند او نیست و از غم و رنجی که در دل دارد، سخن می‌گوید. شاعرمینظر دارد که تلاش کرده تا دردهایش را درمان کند، اما هیچ راهی جز تحمل زخم‌های خود نیافته است. او همچنین به جوانمردی و شجاعت اشاره کرده و می‌گوید که شانس و اقبال همیشه در کنار او بوده است. در پایان، به تغییرات مداوم عشق و جستجوی معنا در آن اشاره می‌کند. این شعر به خوبی نشان‌دهنده تعارضات احساساتی و تفکرات شاعر است.