شمارهٔ ۱۰۸۲

۴ بیت

فسون‌سازی که دل را می‌برد نیرنگش از شوخیگریبان چاک ساز برگ گل را رنگش از شوخی

تو چون برقع گشایی در چمن گل غنچه می‌گرددفرنگ رنگت از بس می‌کند دلتنگش از شوخی

نوای بلبل این گلستان شور دگر داردبود با لخت دل گل‌بازی آهنگش از شوخی

در این پیرانه‌سر گر سایه بر کهسار اندازمپرد همچون کبوتر بر هوا هر سنگش از شوخی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی زیبایی و جذابیت عاطفی و احساسی است که از نیرنگ‌ها و شوخی‌ها ناشی می‌شود. شاعر با اشاره به گلی که در دل مردمی می‌نشیند، به جنس لطیف عشق و دل‌باختگی می‌پردازد. در ادامه، به سرود بلبل و احساسات او در گلستان اشاره می‌شود که نشانه‌ای از عشق و شور زندگی است. همچنین، تصویرسازی‌هایی از طبیعت و پرنده‌ها وجود دارد که احساسات عمیق و روان شاعر را به تصویر می‌کشد. به طور کلی، شعر درباره‌ی تاثیر زیبایی و نیرنگ در احوالات انسانی و عشق است.