شمارهٔ ۱۰۶۹
اگر تن را نه در اول ز بالیدن نگهداریچو ماه آخر چسان از رنج کاهیدن نگهداری
خزان پیریت گردد بهار نوجوانیهاچو پای سرو خود را گر ز لغزیدن نگهداری
تلاش منصب بیداری دل در دل شب کنچه حاصل دیده ات را گر ز خوابیدن نگهداری
چه گل ها خوبخود ریزد به دامان تمنایتدمی دست هوس را گر ز گل چیدن نگهداری
به رنگ غنچه دایم مایه دار نقد خود باشیچو گل گر خویش را از هرزه خندیدن نگهداری
شود جویا به عیب خویشتن چشم دلت بینااگر خود را ز عیب مردمان دیدن نگهداری