شمارهٔ ۱۰۳۴
پرتو افکن گشت رخسار تو تا در آینهمضطرب چون مهر تابان شد صفا در آینه
هیچ کس از صاف باطن عیب بی رویی ندیدمی نماید صورت این مدعا در آینه
چهرهٔ ما بسکه پر گرد غبار کلفت استروی بر دیوار دارد عکس ما در آینه
داشتن چشم نگاه از نرگس او سادگیستاو که نتواند ببیند از حیا در آینه