شمارهٔ ۱۰۳۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ونکندکسی۷ بیت

الهی در ره فقرم شکوه پادشاهی دهسرم را از خم تسلیم فر کج کلاهی ده

بود لبریز صهبای گنه پیمانهٔ عمرممرا از لخت لخت دل زبان عذرخواهی ده

زلال وصل ترسم افت سوز درون گردددلم را تشنگی در عین دریا همچون ماهی ده

چو مژگان می کشد هر خار صحرا دامن دل رامرا مانند مجنون منصب وحشت پناهی ده

مبین نقصان مردم تا ز ارباب نظر باشیبپوش از عیب بینی چشم و داد خوش نگاهی ده

چو گل کز ترکتاز صرصر از گلشن هوا گیرددل صد پارهٔ خود را به آه صبحگاهی ده

به پیش یار بر از بخت جویا شکوه گر داریچو برق آن شعله خو را آشنایی با سیاهی ده

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند خواسته‌های خود را بیان می‌کند. او در مسیر فقر، آرزوی پادشاهی دارد و از خدا درخواست می‌کند که سرش را در برابر مشکلات خم کند. شاعر از شراب گناه و زندگی پر از درد خود سخن می‌گوید و از خدا می‌خواهد که به او معذرت‌خواهی و دل‌گرمی دهد. شاعر از ترس زلال وصال و آتش درونش صحبت می‌کند و تشنگی‌اش را مانند ماهی در دریا می‌داند. او به مجنون اشاره می‌کند و می‌خواهد که در سختی‌ها پناهی پیدا کند. در ادامه، به مردم و عیب‌هایشان اشاره می‌کند و از خدا می‌خواهد که چشمان او را نسبت به عیب‌های دیگران ببندد. در نهایت، شاعر در برابر یار خود از بختش گله می‌کند و دوست دارد که شعله عشقش را با تاریکی زندگی آشنا کند. این شعر به عمق احساسات و خوانش‌های انسانی شاعر اشاره دارد.