شمارهٔ ۳

۵ بیت

ای شاه شه‌نژاد که چرخ مجدریدر بزم بر کف خدمت بادبیزن است

حال مرا که دیدی و دانی که روز و شبدر آتش تبم چو حدوی تو مسکن است

اینک قوافل از پی هم سوی ملک یزدچون اشک من روانه به هر کوی و دامن است

من هم پی مرافقت هر یکی مدامعزم رحیل کرده چو جانم که در تن است

لیکن چو هست کیسه‌ام از سیم و زر تهیعزمم هنوز چون صله‌ات نامعین است