شمارهٔ ۱۳
سپهر مجد و معالی رضاقلی که هلالبساغر تو خط مهجتی فداک سپرد
بهر زمین که زجام تو قطره افتادچه طعنه ها که ازو سلسبیل وکوثر برد
سه چار روز بود کز سپهر مینائیتهی است ساغر این بندهات زصاف وز درد
تهمتنی کن و امشب از آن سیاوش خونبطی فرست که گردم بفر رستم گرد
اگر که حفظ بدن واجب است اندر شرعبه چاره کوش که من بی شراب خواهم مرد