بخش ۸۹ - پند ششم
ششم پندت بگویم، گر کنی گوشگرت زخمی رسد از دهر مخروش
گر آسیبی رسد از چرخ واروندل خود را مکن زین غصه پر خون
به ناخوش، خوش برآ، تا می توانیکه خوش نبود به تلخی زندگانی
مصیبت چون رسد، بر کف مزن کفکه بر خود می کنی آن را مضاعف
ز دست محنت دوران بری جاناگر مشکل کنی بر خویش آسان
ز ویرانی تن تا برنتابیکه هست این خانه را رو در خرابی
ازین دریای محنت رخت برکشکه گاهی خوش بود، گاهیت ناخوش
مشو از ریسمان چرخ در چاهمرو گفتم به بازیهاش از راه
به نابودش مشو محزون و غمگینمگردان هم ز بودش کام شیرین
پر از بود و ز نابودش مکن دودکه نه بودش اثر دارد، نه نابود