شمارهٔ ۴۰۳
بیا ای ساقی گلرخ می گلرنگ گردان کنبه روی گل گل از می مجلس ما را گلستان کن
نباشد مفلسان شب نشین را دسترس شمعیسوی ویرانه ما آی و کار ماه تابان کن
به سختی می رود جان از تنم نادیده دیدارترخت بنمای و جان دادن بر این دلخسته آسان کن
دل من نامه درد است و عنوان چهره پرخوناگر مضمون نمی خوانی نظر در نقش عنوان کن
ز خون کس به دستت رنگ و تیغت زنگ نپسندمرقیبان را به شغل کشتن عشاق فرمان کن
هلاک جان ما خواهی کمان ابروانت راز مژگان تیر ساز و تیر را از غمزه پیکان کن
خراسان معدن عشق است و خوبی جامیا دل نهبه داغ عشق خوبان یا برو ترک خراسان کن