شمارهٔ ۳۲۱
نشان پای سگانت که بر زمین بینمبرآسمان شرف هست عقد پروینم
برآن سرم به رهت کرده پای از سر خویشکه تا به جاست سر من ز پای ننشینم
جمال عارض و خط تو یاد میآیدبه گرد صفحه باغ از خط ریاحینم
چو آمدی به سرم عمر رفته باز آمدبرفت جان چو خرامان شدی ز بالینم
کند خراش غمت ساز چون بریشم چنگهزار ناله ز هر تار دلق پشمینم
چگونه لاف زنم با کسان ز دین درستهزار رخنه ز عشق تو بیش در دینم
چنین که چرخ دغا مهره دزد شد جامیازین بساط همان به که مهره برچینم