شمارهٔ ۱۳۳
مرا نیست بر خوردن باده باعثبجز غفلت از عالم پر حوادث
چه جمعیت آید ز گردنده چرخیکه بر وضع واحد دوان نیست لابث
بده ساقیا می که بی بهره از ویبود در همه شغل لاهی و عابث
ازان می که کنیت ابوالطیباتشسزاوار باشد نه ام الخبائث
ازان می که سوگند تائب نگرددز شربش به شرع خردمند حانث
ازان می که مغنیست در کسب دانشز بسط اقاویل و طول مباحث
به می صرف کن جامیا هر چه داریمکن صرفه چون ممسکان بهر وارث