شمارهٔ ۱۰۷
آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوستزابرو و غمزه تیر بلا بر کمان اوست
صاحبدلان به راه وفا خاک گشته اندگو خوش بران که رخش جفا زیر ران اوست
ما در میان غصه چو موییم ازان کمرخوش آن که دست کرده کمر در میان اوست
دامن کشان چو گل به سر سبزه تا گذشتدستان بلبلان چمن داستان اوست
تا بهره مند شد ز کف او عنان به رخخونم دوال بسته ز رشک عنان اوست
باشد چو جام دیده پر از اشک حسرتمتا دیده ام که جام دهان بر دهان اوست
یک جامه نیست بر تن جامی ز غم درستجز خشک گشته پوست که بر استخوان اوست