شمارهٔ ۲۹۳
هرگز ای شوخ سوی خسته دلی دیدی نیحال عشاق جگرسوخته پرسیدی نی
مرد صد تشنه به خاک رهت ای آب حیاتقطره ای بر لب یک تشنه چکانیدی نی
لطف رفتار تو را هست هزاران کشتهبه سر تربت یک کشته خرامیدی نی
بود گشتن ز ره و رسم وفا قاعده اتبهر یک بیدل ازین قاعده گردیدی نی
مرغ و ماهی همه از ناله ما نالیدندهرگز این ناله شنیدی تو و نالیدی نی
صحبت غنچه لبان هست دلا باغ مرادبه مراد خود ازین باغ گلی چیدی نی
جامی از کوی مغان مست و کف انداز رسیدبگذر ای محتسب شهر شتر دیدی نی