شمارهٔ ۲۴۱
ز سیلی غمت از دیده خون همی بارمرخ از طپانچه بدینگونه سرخ می دارم
گر آوری پی آزار من هزاران نازهزار گونه نیاز آرم و نیازارم
چگونه سر نهم اندر جهان ز خاک درتچو آمده ست به کوی تو سر به دیوارم
چه حاجت است مرا مرهم طبیب این بسکه چاک سینه ز خاک درت بینبارم
اگر چه دست اجل چاکم افکند در جیبگمان مبر که زکف دامن تو بگذارم
غم درشت فرو می خورم به یاد رختبه بوی تازه گلی خاربن همی کارم
به وصف روی تو جامی ز بس که شعر نوشتچکد گلاب گر اوراق او بیفشارم