شمارهٔ ۱۳۵
اشکم به گلو گر ره فریاد نبنددناله گرهم در دل ناشاد نبندد
از کلک مصور مطلب صورت شیرینکین نقش بجز تیشه فرهاد نبندد
ترسم رگ جان بگسلدم کاش ازین پیشآن موی میان خنجر بیداد نبندد
گو خون مرا ریز چو جلاد به شرطیکز روی خودم دیده چو جلاد نبندد
گر فاخته بیند به چمن کاکل آن سرودر دل شکسن طره شمشاد نبندد
محمل کش حاجی چو بود خضر چه باک استگر مطهره از دجله بغداد نبندد
استاد خط آمد لب او کی شود استادجامی چو خیال خط استاد نبندد