شمارهٔ ۹۲۳
به شهر نیکوان مسکین غریبیکه جز خون خوردنش نبود نصیبی
عجب بیماریی دارم ز عشقتکه عاجز شد ز درمان هر طبیبی
چو من عاشق بسی یابی ولیکننیابم چون تو در عالم حبیبی
ز کویت رخ نتابم گرچه بینمبه کف تیغ جفا هر سو رقیبی
نیفتد نوبهار خوبیت راخوش الحان تر ز جامی عندلیبی