شمارهٔ ۷۵
تو را ای نازنین هر سو ز دلها صد سپه بادابه هر جا بگذری صد جان پاکت خاک ره بادا
همی ترسم شود آزرده آن تن ور نه می گفتمتو را هر شب درون دیده من خوابگه بادا
ز حکم عقل می بخشد فراغت عشق تو ما راهمیشه عشق تو در کشور دل پادشه بادا
سیه رو خواندیم وان موجب صد سرخرویی شدسر مویی اگر گویم خطا رویم سیه بادا
طفیل دیگران باشد که یابم لذت تیغتهمیشه خوی تو خونریزی هر بیگنه بادا
کله کج کرده می رانی سمند و خلق می گویندخدا همواره یار این سوار کج کله بادا
دل جامی که شد بتخانه از مهر بتی چون تونه در وی فکر مسجد نه هوای خانقه بادا