شمارهٔ ۶۵۸
گرچه بر دل ز غم عشق تو باری دارملله الحمد که باری چو تو یاری دارم
گردم از رخ مبر ای اشک که این عطر وفایادگاری ز سم اسب سواری دارم
باغ من آن سر کوی است و بهار آن گل رویعیش من بین که چو خوش باغ و بهاری دارم
غرقه در گریه خویشم بگشا بند کمرکه ازین موج غم امید کناری دارم
مانده ام دیده به ره بر گذر باد صباچه کنم زان سر کو چشم غباری دارم
سر به زانوی غمم مانده و خلقی به گمانکه چو ایشان مگر اندیشه کاری دارم
جامی از بزم وصالش چو منی را چه نصیباینقدر بس که در آن کوی گذاری دارم