شمارهٔ ۶۴۷
زهی قدت نهال گلشن چشممه رویت چراغ روشن چشم
خراب آباد دل مردم نشین نیستفرود آی ای پری در مسکن چشم
ز خون دل چنان پر شد درونمکه می ریزد برون از روزن چشم
ز کویت هر خس و خاری که چینمنشانم چون مژه پیرامن چشم
ز گریه تا به گردن غرق خونمچو میرم خون من در گردن چشم
به یک غمزه کنی صد شیردل راشکار آهوی شیرافکن چشم
چو گردد درفشان لعل تو جامیز لعل در کند پر دامن چشم