شمارهٔ ۶۴۰
اگر چه پاره شد از غم هزار باره دلمگرفت خو به فراق تو پاره پاره دلم
چو شد ز خون جگربسته روزن دیدهز چاک سینه رخت را کند نظاره دلم
ستاره ای ست سرشکم که در شب هجرانبرد به شهر عدم راه ازان ستاره دلم
به دور ساغر لعلت درست کی مانداگر بود چو دلت فی المثل ز خاره دلم
اگر شمار اسیران زلف خویش کنیمباد آنکه نیاید درین شماره دلم
هوای وصل تو باز آردش اگر صد بارجهد ز آتش عشق تو چون شراره دلم
مگو که قطره خون در کنار جامی چیستچو دیده موج زد افتاد در کناره دلم