شمارهٔ ۵۹۶
چون خاک شوم گر گذری سوی مزارمبوی جگر سوخته یابی ز غبارم
چون رفتنی است از تنم این جان بلاکشآن به که به خاک سر کوی تو سپارم
در گلشن جان می شکفد صد گل شادیزان غنچه که در سینه ز پیکان تو دارم
هر دم کنم از خون جگر خاک رهت گلتا روزنه دل به رخ غیر برآرم
نی لایق تشریفم و نی در خور بیدادیارب من بیدل به جهان بهر چه کارم
در بوته هجران چو زرم گر بگدازیدیگر نشود بر محک عشق عیارم
هم لطف تو فرمود که جامی سگ ماییورنه من بیدل چه کسم در چه شمارم