شمارهٔ ۵۸۷
مایل به قامت تو بود طبع مستقیممجبول بر محبت تو فطرت سلیم
بعد از وجود جوهر فرد دهان توچون نفی جزو لایتجزی کند حکیم
ما را به عهد تو چه مجال سفر که شدهر جا مسافری ست بر این آستان مقیم
در یتیم گوهر دندان توست و لببالای آن چو مرحمت و لطف بر یتیم
خال تو نقطه ای ست ز کلک دبیر صنعتدر برکشیده حلقه زلف تواش چو جیم
جان وقف آیت خط توست اینک آن دهانبهر لزوم وقف به سرخی نوشته میم
تا زیر هر قدم کشدت تحفه ای جداجامی نشسته بر سر راهت دلی دو نیم