شمارهٔ ۴۱۶
به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیردنرفته یک قدم خاری ز هر سو دامنم گیرد
چنان پرشعله گردد ز آتش دل خانه ام شبهاکه همسایه اگر خواهد چراغ از روزنم گیرد
به دل تیرم مزن من ناشده در اشک خود غرقهز چاک دل مبادا شعله در پیراهنم گیرد
به سوی من ره آمد شد یاران شود بستهز بس کز گریه هر شب آب گرد مسکنم گیرد
ز آب چشم و دود دل ز دیدار تو محروممکه گاه این گاه آن پیش دو چشم روشنم گیرد
عنانم بستد از کف عشق توسن زورمندی کوکه بیند ضعف و عجز من عنان توسنم گیرد
نپنداری ز بیدردی ست کم نالیدنم جامیکه اشک اندر گلو راه فغان و شیونم گیرد