شمارهٔ ۳۴۹
مهر جمالش از دل دیوانه کی شودسودای شمع از سر پروانه کی شود
این دل که رخنه شد از غم نه جای اوستشبها ز سدره ساکن ویرانه کی شود
شد سوی گشت آن مه و من بر سر رهشدر انتظار تا طرف خانه کی شود
آنجا که می به یاد لب او کنند نوشبی های و هوی و نعره مستانه کی شود
در باده گر نه چاشنیی باشد از لبشپیمان زهد در سر پیمانه کی شود
دل را خیال می نکشد جز به خال اواو مرغ زیرک است به هر دانه کی شود
جامی اگر شمایل لیلی نبیندشمجنون صفت به عاشقی افسانه کی شود