شمارهٔ ۳۴۷
چو لب به کوزه نهی کوزه نبات شودز کوزه قطره چکد چشمه حیات شود
ز رشک آنکه چرا کوزه لب نهد به لبتمرا دو دیده ز نم دجله و فرات شود
ازان زلال بقا کآب نیم خورده توستچو خضر هر که خورد ایمن از ممات شود
مریض عشق تو چون مایل شفا گردداسیر قید تو کی طالب نجات شود
ز کعبه بود نشانی دلم چه دانستمکه بهر چون تو بتی دیر سومنات شود
نهاد رخ به عدم دل چو تخم مهر تو کشتچو آن حریف که ناگه ز کشت مات شود
نهاده چشم به راه تو منتظر جامیکه بگذری به سر او و خاک پات شود