شمارهٔ ۱۲
شد برقع روی تو چو مهت زلف شب آساسبحان قدیر جعل اللیل لباسا
تا کی ز غم سود و زیان رنجه توان بردای خواجه بیا ساغر می گیر و بیاسا
دنیا نه متاعی ست که ارزد به نزاعیبا خصم مدارا کن و با دوست مواسا
اسرار نی ار فهم کنی جمله سماعی ستلا یمکن ان یدرکها العقل قیاسا
راهی ست نهانی ز تو تا دیر مغانیجز پیر مغان نیست بدان راه شناسا
خواهی که در آن راه خدا پاس تو داردرخساره به خاک ره هر بی سر و پا سا
تا صاف نشد جامی از اوصاف من و ماما صادف من راح مصافاتک کاسا