بخش ۶۸ - تعزیت گفتن حکیم اول
حکیم نخستین چو شد پرده سازبدینسان برون داد از پرده راز
که ای مطلع نور اسکندریبلندش ز تو پایه سروری
اگر ریخت گل باغ پاینده بادوگر رفت مه مهر تابنده باد
ندانم که چون صبر فرمایمتچه سان راه آرام بنمایمت
سکندر تو را صبر فرموده استرهت سوی آرام بنموده است
چو مردان در آن ره نهادی قدمنکردی ز فرموده اش هیچ کم
شد از قول او کار روشن تو راچه حاجت به فرموده من تو را
درین محنت آباد ماتمگرانتویی بهترین همه مادران
که در مرگ فرزانه فرزند خویشنگشتی ز حکم خداوند خویش
ز جان تو نور یقین سرزده ستدلت خیمه در ملک دیگر زده ست
به مزدیت فردا بود دسترسکه هرگز نبیند چنان مزد کس