بخش ۷۶ - خاتمه کتاب
جامی ای کرده بساط عمر طیدر خیال شعر بودن تا به کی
همچو خامه چند باشی خامکاردر سواد شعر پیچی نامه وار
موی تو شد در سیه کاری سفیدرو سفیدی زین هنر کم دار امید
زانچه گفتی وقت عذر آوردن استورد خود استغفرالله کردن است
وقف استغفار کن نفس و نفسنفس را در این نفس هم آر و بس
ز آب استغفار چون شستی دهانگو دعا و مدحت شاه جهان
مدح شاه کامران یعقوب بیگفیض باران آمد و من تشنه ریگ
ریگ تشنه کی شود از آب سیربر وداع او کجا باشد دلیر
چون بود سیری ازین آبم محالبر دعا بهتر بود ختم مقال
عالم از فیض نوالش تازه شدنوبت عدلش بلند آوازه شد
هر دمش جاه و جمالی تازه بادمدت ملکش برون ز اندازه باد