بخش ۶۷ - حکایت آن منافق و آن مؤمن صادق که ردای وی را در ردای خود پیچیده در کوره آتش نهاد و ردای منافق بسوخت و ردای مؤمن سالم بماند

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۷ بیت

دین پرستی کوره آتش به پیشگرم چون آتش به کسب و کار خویش

با منافق شیوه ای در دین دو رنگاز پی اثبات دین برداشت جنگ

آن منافق گفت باآن دین پرستهان بیار ار حجتی داری به دست

زو ردایش را طلب کرد از نخستدر ردای خویشتن پیچید چست

در میان کوره آتش نهاددر ردای خصم دین آتش فتاد

ماند سالم زان ردای مرد دینهین ببین خاصیت نور یقین

کان درونی سوخت چون خاشاک و خسوانچه بیرون بود سالم ماند و بس

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تمثیل دین‌پرستی و آزمون‌هایی که مؤمنان با آن روبرو می‌شوند، اشاره دارد. در اینجا به شخصی گفته می‌شود که در کوره آتش برای آزمایش دینش قرار می‌گیرد. او در مواجهه با منافقی که به دین دو رنگی دارد، باید حجتی ارائه دهد. منافق در تلاش است تا او را به آتش بیفکند، اما در نهایت تنها ردای ظاهری منافق می‌سوزد و مؤمن حقیقتاً سالم باقی می‌ماند. این داستان نشان دهنده این است که ایمان واقعی، در برابر آزمایش‌ها و دشواری‌ها استوار باقی می‌ماند، در حالی که دنیای ظاهری و ریاکاری از بین می‌رود.