بخش ۵۰ - جواب گفتن سلامان پادشاه را
چون سلامان آن نصیحت گوش کردبحر طبع او ز گوهر جوش کرد
گفت شاها بنده رای توامخاک پای تخت فرسای توام
هر چه فرمودی به جان کردم قبوللیکن از بی صبری خویشم ملول
نیست از دست دل رنجور منصبر بر فرموده ات مقدور من
بارها با خویش اندیشیده امدر خلاصی زین بلا پیچیده ام
لیک چون یادم ازان ماه آمده ستجان من در ناله و آه آمده ست
ور فتاده چشم من بر روی اوکرده ام روی از دو عالم سوی او
در تماشای رخ آن دلپسندنی نصیحت مانده بر یادم نه پند