بخش ۱۵ - در بیان آنکه امضای عزیمت بر ترک گناه در مشیت حق است سبحانه و تعالی اگر امضا کند شکر باید کرد والا عذر باید آورد
توبه چون شیشه قضا آمد چو سنگشیشه را با سنگ نبود تاب جنگ
چون قضا با توبه آید سازگارتوبه را باشد بنایی استوار
ور نیاید سازگار او قضاخوش نباشد جز به حکم او رضا
توبه ده توبه شکن هر دو قضاستنسبت اینها به خود کردن خطاست
گر دهد توفیق توبه شکری گویور نه عاصی وار راه عذر پوی
توبه از ماضی پشیمان گشتن استوز معاصی حالیا بگذشتن است
عزم کردن کاندر استقبال همبر معاصی باشدت اقبال کم
گر به فرض این عزم تو ناید درستکاختیار آن نه اندر دست توست
یکدم از اصلاح آن غافل مخسبگرچه افتادی به گل در گل مخسب
عزم می کن کز گنه باز ایستیجاودان با توبه دمساز ایستی
بو که فضل حق به ره باز آردتیمن این عزم از گنه باز آردت