بخش ۱۴ - حکایت آن پاره دوز به خرقه پاره دوزی اسباب معیشت اندوز که هر میوه تازه که رسیدی از آن مقداری خریدی و پیش عیال و اطفال خود بردی و با ایشان خوردی و گفتی به این خرسند باشید و چهره همت خود را به اندیشه زیادت نخراشید که طعم این میوه همه سال جز این نیست و مرا استطاعت خریدن بیش ازین نی

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۱۰ بیت

پاره‌دوزی بود در اقصای ریمطمئن بر پاره‌دوزی رایِ وی

با خمیده پشتی از بار عیالداشت مشتی طفلکان خردسال

بود بر دلق معاش خویشتنروز و شب از پاره‌دوزی وصله‌زن

چون رسیدی میوه‌های سال نوخاطرش بودی به هر میوه گرو

سوی اهل خود به صد گونه حیلآمدی هم جیب ازان پر هم بغل

پیش ایشان ریختی آن را دلیرتا بخوردندی همه زان میوه سیر

بعد ازان گفتی که ای افتادگانبر فراش محنت و غم زادگان

گر فتد صد بار ازین میوه به چنگجمله را اینست طعم و بوی و رنگ

ترک آز و آرزومندی کنیدطبع را مایل به خرسندی کنید

من چو خاکم زیر پای فقر پستبیش ازینم برنمی آید ز دست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، راوی داستان یک پاره‌دوزی را نقل می‌کند که در ناحیه‌ای دورافتاده زندگی می‌کند. او به دلیل بار سنگینی که به دلیل خانواده‌اش بر دوش دارد، همیشه مشغول کار و تأمین معاش است. وقتی که میوه‌های سال نو می‌رسد، او با تدبیر و تلاش سعی می‌کند که برای خانواده‌اش میوه تهیه کند. وقتی میوه‌ها را برای خانواده‌اش می‌آورد، با عشق و محبت آنها را تقسیم می‌کند تا همه از آن لذت ببرند. سپس به آن‌ها می‌گوید که هرچقدر هم که از این میوه بخورند، درک کنند که دنیا بیش از این برایشان نخواهد داشت و بهتر است که از آرزوها و توقعات دوری کنند و به خرسندی قناعت کنند، زیرا او خود شخصی است که زیر بار فقر زندگی می‌کند و توانایی بیشتری ندارد.