بخش ۲۱ - حاصل جواب عارف از سؤال پسر
سخن عارف ستوده سیرچون به اینجا رسید پیش پسر
گفت کای فهم را مهیا توعشق من بود ازین قبل با تو
رخت آیینه مصفا بودزان جمال ازل هویدا بود
چشم من بود بر جمال ازلچون در آیینه ات فتاد خلل
چشم ازان آینه فرو بستمپس زانوی خویش بنشستم
شاهد از آینه چو تابد روبه بود آینه سر زانو
آن که باشد ز زانو آینه اشحسن معنی شود معاینه اش