بخش ۱۶۰ - در تفسیر قوله تعالی: انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرا
معنی انما یرید اللهآن بود پیش عارف آگاه
که خدا را ز لوث رجس و فسادهست تطهیر اهل بیت مراد
نیست پوشیده بر اولوالأفهامکه بود رجس بدترین آثام
چون بود رجس زلت و عصیاننیست تطهیر آن بجز غفران
پس همه اهل بیت مغفورندوز عقوبات آخرت دورند
از گنه چون بریست ذمتشاننتوان بهر آن مذمتشان
از معاصی مدارشان معصوموز ذمایم مسازشان مذموم
از یکی گر جریمه ای دانیکش نهفتن به شرع نتوانی
بر وی احکام شرع اجرا کنزانچه مشروع نی تبرا کن
به طبیعت مکن در آن مدخلدین خود را بدان مکن مختل
ور شود با یکی ز صحبت نبیدر مقام جفا و بی ادبی
زان حکایت به لطف منعش کنبا وی از حکم شرع گوی سخن
لب به گفتار ناسزا مگشایناسزا را به ناسزا مزدای
به تعصب مگوی دشنامشجز به حسن ادب مبر نامش
چه عجب کز وی آن کلام فضولدر گذارند بهر روح رسول
تو مؤاخذ شوی به آن هذیانکه تو را یافت بر زبان جریان
اهل بیت طهارتند اینهانور چشم بصارتند اینها
اختر برج شرع و ایمانندگوهر درج صدق و احسانند
بهره مندند از نبی و نبیهکالولد گفته اند سر ابیه
همه جزوند زان چراغ سبلهست در جزو شمه ای از کل
آید آن شمه مایه تأثیرجزو همچون مس است و آن اکسیر
چون ز اکسیر رو نماید اثرمس اگر کوهاست گردد زر
گشته ز اکسیر زر ناب این مسگ چه مس مینماید اندر حس
پیش حس مس و پیش عقل زر استپیش آن سنگ و پیش این گهر است
مکن از حس زر و گهر را ردکه اغالیط حس ندارد حد
گر زر ناب از مس آلایدقیمت زر ازان نفرساید
رنگ مس نیست بر رخ زر غشبهر بیگانگان بود روکش
آن بود غش که زرگر قلابمس نماید به صورت زر ناب
تا بدان ابلهی فریب خوردگیرد آن مس قلب و زر شمرد