بخش ۱۳۳ - اشارة الی قوله تعالی ماعندکم ینفد و ما عندالله باق
کل ما کان عندکم ینفددام ما عنده الی السرمد
وضع آن اندر آب و گل نبودموضعش غیر جان و دل نبود
نشود حبه ای ازان ضایعروز محشر شود به او راجع
خانه تن خرابه ایست کهنلله و فی الهش عمارت کن
لقمه هایی که مشتهای دل استبهر این خانه مشت های گل است
چون کفایت همی کند دو سه مشتچند گل می کشی به گردن و پشت
گل مزن می نگویمت به گزافگل همی زن ولی به قدر کفاف
هست چندان بس از شراب و طعامکه به طاعت توان نمود قیام
ور فزایی بر آن سرف باشدکی سرف مایه شرف باشد