بخش ۱۱۰ - طبقه ثانی آنکه نیت ایشان اجتناب از آنست که شر ایشان متعدی به غیر شود و هذا ارفع من الاول فان فی الاول سوء الظن بالناس و فی الثانی سؤ الظن بنفسه و سؤ الظن بنفسک اولی لأنک بنفسک اعرف
وان دگر رخت و بار برده به غاروز صغار و کبار کرده کنار
نیتش آنکه هیچ آسودهزو نگردد به هرزه فرسوده
به حدیث رسول صدق اندیشهست هفتاد شعبه ایمان بیش
هست ازان جمله شعبه ادنیکردن از راه خلق دفع اذی
هیچ اذایی به راه خلق خداینیست بدتر ز نفس بدفرمای
منصف متصف به هوش و خردخلق را نیک دید و خود را بد
همه کس را ز خویش بهتر دیدبد خود را به خلق نپسندید
تا کسی کم کشد ازو باریدر دلی کم خلد ازو خاری
بار خود را به دوششان نگذاشتخار خود را ز راهشان برداشت