شمارهٔ ۶۴ - ذکر خیر بعد از مرگ

قافیه: رجوید۲ بیت

تا زنده ایم بر من و تو گفتگو کننداز بعد ما حدیث من و تو نکو کنند

چون روزگار کش همه کس ذم همیکندوانگه چو در گذشت همه یاد او کنند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش خداوند و ویژگی‌های برجسته او می‌پردازد. او خدا را منبع علم، جود و مجد می‌داند و تصریح می‌کند که هیچ شخص دیگری نمی‌تواند به اندازه او شایسته تقدیر و مدح باشد. شاعر می‌گوید که در میانه جشن و شادی، هر چیزی به خاطر خداوند به دنبال نصرت و یاری اوست و دنیای اطرافش به زیبایی او می‌بالد. او به زیبایی و لطافت سخنان خداوند اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که هر کسی که به مدح او بپردازد، مانند گلی زیبا خواهد بود. در نهایت، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که در دولت و سرسبزی‌اش پایدار بماند تا بندگانش نیز از برکات او بهره‌مند شوند.