شمارهٔ ۱۵۲ - یک دل – بادودل
دو یار اربیک جای میداشتیکه یکدم یکی را بنگذاشتی
نه این ازتو آزرده بود و نه آننه جنگی میان بود و نه آشتی
نه زخم جفائی یکی یافتینه تخم عتابی یکی کاشتی
نباید که تو خویشتن را ازانهمی دوستی نیک پنداشتی
منافق توانی بدن ور نه پسبیکدل دودل چون نگه داشتی؟