شمارهٔ ۱۳۶ - موی سپید
وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: انی۴ بیت
هر چه موی سپید بینی تودست در دامن بهانه زنی
برکنی گوئی این ز سودا بودمن ندانم که را همی شکنی
پنبه زاری شد آن بناگوشتپنبه از گوش کی برون فکنی
بیش از این خار خویشتن ننهندپیر گشتی برو چه ریش کنی